Eva Luna

Finesterre

Ik ben waar liefde is. Ga niet weg.
Ik vind het niet erg om alleen te blijven, maar ik wil niet verlaten worden.

Denk je aan die avond aan het einde van de wereld? Het strand en de zee, zag je ooit zoiets moois Julia? En de sterren, de Melkweg en het grote niets?
Voor en naast ons de zee, onzichtbaar zwart, boven ons duizenden lichten van vroeger – en dat we voor het eerst leerden dat licht verdwijnt als er niets is waar het op kan vallen.
Je zei dat je zo bang zou zijn als je daar nu was, in de diepte, zonder te weten wat boven en onder is. Volkomen verloren zou je ten onder gaan, zei je.

Zo voel ik me nu Julia, zonder jou. Ik wil niet smeken of op je geweten inspelen – ik wil dat je gelukkig bent, maar moet dat zonder mij?
Wat ik nu vasthoud, is wat je achter liet. Wat je niet meer wilde hebben, wie je niet meer wilde zijn; als een jutter verzamel ik wat achtergelaten wordt, geef het een huis.

De dagen raken op.

Finesterre, augustus 2009

#58

Friday was my first day at the office. Yes, yes, this messy girl got herself a job! Nothing fancy, but I get to sit behind a desk, drink coffee all day long and pretend I'm all grown-up and actually get paid for it. Of course, I have some adjustments to make. Apparently, my decent black dress still got the guys talking - although the boyfriend was a catalyst for the dirty talk before telling them I was his girlfriend. Thank god, I sat at another table and tried to ignore the stares. Yes I'm the new girl, yes I'm wearing a dress, yes you'll see me here every friday and yes, I have a mind of my own and I'm not as cute as I look (but I am even more of a turn-on outside office hours).

Friday evening was even better. Like I already anounced: Miss Marvelous is back! And to my surprise, she surfaced in less than four days! Right after work, I went over to her house and when she opened the door I felt the same smile spread over my face as I saw on hers. We spent a couple of hours at her place, enjoying a healthy meal which was compensated by ice cream and the two bottles of wine we emptied. I didn't realize how much I'd missed her until I stood there in her kitchen, watching the way she whirled through her living room, trying do and say everything at once.

When we ran out of wine and food, we got ready for a night out. Translation: we looked at each other, decided we were hot enough without the layers of make-up or complicated dresses, put on our shoes and hitted town. The music was awesome, but everyone there was barely old enough to buy beer. We were surrounded by the type of girl we once were as well. Insecure pretty dolls, too self-conscious to let themselves go and to concernced with what people might think to do crazy dances and be the imperfect, spirited woman every girl has hidden somewhere inside her.

Marvelous and I danced, drank way too much, used dirty words and pretty much were the messy, cheeky, crazy, ruthless pair of girls we can be together.

I love having her back but most of all I love how it's as if she'd never been away - several months of seperation and very little contact didn't change the way I adore her or how much she appreciates me.

Ik wil alleen maar alles.

Ja, er zijn altijd dagen. Uren, dagen, weken, jaren vormen één leven.
Maar dit weekend bestond de tijd niet - niet waar wij leefden in elk geval. Hoe zie je het verschil tussen vluchten weg van iets en ergens heen? Ik weet het niet. Ik weet het nooit. Het lijkt alsof de hele wereld het weet, alsof iedereen weet wat hij wil wil en waarom hij doet wat hij doet, maar ik niet. Ik doe maar wat. Ik redder, ik vlieg, ik verdeel, ik probeer en ik kijk vooral niet achterom of te ver vooruit.

Ik wil alleen maar alles. Ik wil alleen maar overal zijn, alles zien, alles beleven, de huismus en het feestbeest zijn, ingewikkeld studeren en domweg alleen maar doen, ik wil genieten, ik wil leven, ik wil niet niets mogen, maar het blijft altijd weer een kwestie van kiezen. Dus ik kies en ik ga en boven alles hoop ik.

Let's none of us forget about who we are
So choose a path and follow it
Take a pill and swallow it
None of us forget about who we are

Ook morgen is een dag.

Arrivals/departure

I bet it's going to be crowded at the airport next weekend, even more than usual. It's the change of the semester and many international students will be either flying home or traveling to places unknown.

I love it. Not that I'll be one of those students (not yet!), but I like the fact that I get to welcome some of them. I have to say goodbye to my studymate, who's going back to Australia, but in return BV and I will be reunited with our Danish counterparts: the Viking and his Dark Knight (formerly known as the flipflop-guy and boything, but I've got a hunch they won't appreciate those nicknames). They are like us - but male. We only spend two days together, but those days were fun. Drinking, dancing, talking, laughing at the bonfire, getting lost in the dark, hugging little dogs because that seemed like the right thing to do at 3am, and laughing at eachother. I love that they're coming over here, because they remind me of Finesterre and anything that reminds me of those days makes me smile.

Even more important is the fact that it's almost been six months since Miss Marvelous (formerly known as LLW, but she's more than that) took off to hip&happening London. That means she'll be coming back in a week! Ofcourse, I won't see her for the first week because she'll have 'other obligations', which I totally understand. But I love having her back here and although I know she hates to leave London, she loves being back with us as well.

#57

Het is zo frustrerend.

Brieven aan Doornroosje. Love letters of Great men. Godenslaap. The time traveler's wife. Eat, pray, love. Everything is illuminated.

Ongelezen boeken liggen op me te wachten. Extremely loud & incredibly close heb ik net uit; ik heb er weken over gedaan. Steeds een verloren kwartiertje in de trein, voor het slapen, tussen het leren door; en nu is hij eindelijk uit. Maar ik wil meer! Ik wil meer prachtige zinnen, ontroerende verhalen, boeken die zo goed zijn dat ik ze tussentijds weg moet leggen om er over na te denken.

In plaats daarvan worstel ik me, bladzijde na bladzijde, door artikelen over de ontwikkeling van Argentinië en Brazilië. Lees ik over de theorieën van Wallerstein en Myrdal, leer ik termen als 'cumulatieve causatie' en raak ik de weg kwijt: er is zoveel informatie, maar waar is datgene wat ik zoek? Ik verdiep me in de relatie tussen China en Afrika en probeer te doorgronden wie er wint. En ergens heb ik het gevoel dat ik altijd verlies, omdat ik in elk geval niet win.

Briljant in aanleg, noemde BV dat. De mogelijkheid tot een genialiteit die er nooit uit zal komen, door een tekort aan tijd, motivatie of slaap.

Het geeft niet. We worstelen ons er doorheen en misschien win ik wel niet, misschien valt er wel niets te winnen bij dergelijke worstelingen, maar het geeft niet. Over een week heb ik mijn papers ingeleverd en stap ik in de trein voor een weekend Geen Studie. Ik heb veel zin in het weekend, absoluut, maar ergens kijk ik het meest uit naar de treinrit. Twee uur de tijd om rustig te zitten en uit het raam te kijken, muziek te luisteren en.. een boek te lezen <3

#56

Gister heb ik het nieuwe huis van LV bewonderd (jaa ik heb het al mogen zien, ik wil hun badkamer!). Gewapend met schuurpapier, ammoniak, verf, kwast en een dosis onhandigheid hebben we ons de hele middag uitgeleefd op de muur. Uiteraard zat er ook verf op plekken waar het niet moest (zwaaien met je kwast is niet handig als er verf aan zit), kreeg ik het voor elkaar op tegen een pas geverfde muur aan te leunen en ontdekten we dat verf ook ónder tape door kan kruipen - maar die muur is af!

Maar het belangrijkste was natuurlijk de gezelligheid :) Muffins, chocoladekoekjes, lachen om onze klunzigheid, kletsen over onze mannen, over huizen, over zeep, lachen om hoe erg we soms toch zijn en patat eten omdat de keuken onbereikbaar was. Het is mooi om te zien hoe thuis ze nu al is, hoe thuis ze is bij hem en zij samen in hun huis. En het is minstens net zo fijn dat ik daar een onderdeel van mag zijn. Er is zoveel vanzelfsprekendheid, dat het bijzonder is.
Het is niet mijn huis (al vind ik die ene muur toch minstens een beetje van mij), maar ook ik ben daar zo welkom en zelfs een beetje thuis.

We're so vain.

Me: Random whining about men and insecurities that needs no repeating.
BV: Darling, don't forget that you're still the best, the smartest, the most beautiful, gets-songs-written-for-her kind of woman.

I can always count on her to talk me out of insecurity straight back into arrogance.

Er zijn altijd dagen

Er waren dagen in het donker.

Er waren dagen dat ik nachten rondliep
op zoek naar iets om kwijt te raken,
want ik verlies zo graag. Ik mis zo graag,
wat is er mooier dan iets kwijt te zijn.

Er waren dagen dat ik je niets vertelde –
er zijn maar zoveel woorden voor een zwart
dat zelfs mijn stem absorbeerde.
Met armgebaren en voetgestamp probeerde ik,
maar tevergeefs. Hoe zie je het verschil
tussen vluchten weg van iets en ergens heen?

Er waren dagen dat ik glimlachte.
Er waren dagen dat je dacht dat ik gelukkig was.



Er waren dagen dat ondanks alles ik nog schrijven wilde,
dat ik wist dat er ooit een dag en dit waar zou zijn,
dat waren niet meer zijn is, er achter zoveel dingen
eindelijk punten staan, maar nooit, nooit meer

aan het eind

In de ruimte zijn ook stenen.

Aarde aan jou.

Ja, aan jou ja. Meisje met je rokje, jurkje, zelfde-jasje. Met je ogen die na een fles wijn nog meer stralen, tot ze dicht vallen. Met je voorliefde voor chocolademelk, lasagne, baileys, leuke mensen, fijne kleren en puurheid.

Verlies jezelf niet.

Houd vast aan je éigen puurheid.

Je lachte om wie je was, toen, nog niet zo lang geleden. We lachten om ons, om wat we wilden, om onze oppervlakkigheid en we konden er om lachen, omdat we inmiddels wisten: levensgenieter zijn staat ons zoveel beter.

Ik heb er het volle vertrouwen in dat je dat eigenlijk nog steeds wel weet, zolang je maar durft te geloven. Dus doe dat. Niet omdat het moet, of omdat ik het je zeg, want echt: ik weet ook niet altijd alles. Maar geloof, omdat je het wil.

"I regret that it takes a life to learn how to live."
— Jonathan Safran Foer (Extremely loud & incredibly close).

Je zult al genoeg fouten maken, omdat je niet beter wist.
Verlies geen dagen met het zorgvuldig neerleggen van stenen om je hoofd tegen te stoten. Want weet je, je kúnt er ook gewoon overheen stappen.

Piazza, new york catcher.

Elope with me Miss Private and we'll sail around the world
I will be your Ferdinand and you my wayward girl
How many nights of talking in hotel rooms can you take?
How many nights of limping round on pagan holidays?
Oh elope with me in private and we'll set something ablaze
A trail for the devil to erase

We hung about the tenderloin and tenderly you tell
About the saddest book you ever read
It always makes you cry

"You'll take care of her, I know it, you will do a better job"
Maybe, but not what she deserves

Elope with me Miss Private and we'll drink ourselves awake

De zachte stem van Belle & Sebastian vult de huiskamer, net zoals de geur van chocoladekoekjes dat doet. Zaterdag, zaterdag. Ik zou aan mijn papers kunnen werken. Ik zou kunnen stofzuigen. Ik zou mezelf anderszins nuttig kunnen maken, maar nu, zaterdagmiddag drie uur, doe ik niets. Niets anders dan genieten van dit moment, van mij alleen. In mijn huis, met mijn muziek, met mijn chocoladekoekjes in mijn oven, met mijn plannen voor een dag die nu even helemaal alleen van mij voelt. Met plannen voor de dag die van mij zijn, maar ik graag wil delen met mijn liefsten. Vanavond wordt mijn bank in beslag genomen door BV, die gelukkig klein genoeg is om nog plek voor mij over te laten. Vanavond ga ik koken voor haar en Vriendje, drinken we voor de verandering eens góede wijn, eten we chocoladekoekjes, mopperen we samen op alles wat we anders willen, verlangen we naar de geur van warme zomerdagen en droog zand onder onze voeten, vertelt zij mij - en ik haar alles wat we kunnen bedenken.

Mijn januari-spaar-plan loopt tot nog toe enigszins de soep in. Met name doordat ik een nieuwe bril heb gekocht (die ik over een uurtje op mag halen!). De intentie was om te kijken naar monturen van een paar tientjes, maar uiteraard viel mijn oog op een supergaaf montuur van bijna 400 euro! Gelukkig was hij uit een collectie die 'al' ruim een half jaar oud was en verkocht ie niet zo goed, omdat het model bijna niemand staat, dus ik kreeg er korting op :) Helaas was ie toen alsnog vet bover mijn budget, maar omdat de opticien hem me zo goed vond staan, kreeg ik de glazen gratis waardoor ik uiteindelijk in totaal ruim 200 euro korting heb gekregen! Maar, zoals gezegd: een uitgave van 300 euro helpt niet als je moet sparen. Goed kunnen zien vind ik alleen ook belangrijk en ik moet zeggen dat ik me lekker toch wel heel rijk voel. Een fijne bril, een fijne avond voor de boeg en met zelfgemaakte chocoladekoekjes en een fles wijn uit de supermarkt, hoef ik iig ook geen geld uit te geven aan een dure uitgaansavond :)

Winter

Ever heard of Vivaldi? (This is a rethorical question, those of you who actually have to answer 'no' to this: go run to your parents and ask for a do-over of your upbringing)

I like my classical music every now and then, but when I do I'm mainly a piano-girl. Strings tend to get me all worked up and often sound like a housewife in a hurry to clean the house before her family-in-law comes over for dinner: aything but relaxed and beautiful.

Yet, Vivaldi's an exception. I mean, his Four Seasons totally hit the nail. I've known those pieces for as long as I can remember, although I don't recall ever purposly listening to them until recently. My parents played them on the sundays when we gathered around the fireplace and somehow, those melodies stuck with me.
Nonetheless, I've never actually listened to them in the proper season. Until yesterday. And I swear to god, Autumn, Spring and Summer currently just don't sound that good compared to Winter.

So, I dare all of you to go outside, turn up the volume of your mp3-player, find yourself a nice winter wonderland and listen to Vivaldi's Winter. I couldn't help myself and smiled the whole time - I grinned actually. It made me wanna run, sing, dance, live, spin around, scream - yet I just kept walking at my own slow pace, feeling my heart open, not needing anything more than what I had right there and all the possibilities in front of me.

Needless to say, I was a very, very happy girl.

I like giants

When I go for a drive I like to pull off to the side
Of the road, turn out the lights, get out and look up at the sky
And I do this to remind me that I'm really, really tiny
In the grand scheme of things and sometimes this terrifies me

But it's only really scary cause it makes me feel serene
In a way I never thought I'd be because I've never been
So grounded, and so humbled, and so one with everything
I am grounded, I am humbled, I am one with everything

Rock and roll is fun but if you ever hear someone
Say you are huge, look at the moon, look at the stars, look at the sun
Look at the ocean and the desert and the mountains and the sky
Say I am just a speck of dust inside a giant's eye
I am just a speck of dust inside a giant's eye

7 januari

Gefeliciteerd, engelmeisje. LieveLies. Waar je ook bent, ik hoop dat ze je vieren. Je bent hier nog in onze harten, en dat is ook het vieren waard. Het verdriet dat je er niet meer bent, blijft. Maar LieveLies, wat fijn dat je er was.

The Dream

Project Dream gaat bij deze officieel van start.

Gister een gesprek gehad met de studie-adviseur om orde te scheppen in mijn chaos van studiepunten die ik de afgelopen jaren heb verzameld en het resultaat was positief: ik heb de ruimte om volgend jaar een blok 'vrij te nemen', als ik dat wil.

En dat wil ik. Want het kriebelt.

Ik wil altijd van alles en dat is dit jaar niet anders. Wat wel anders is, is dat mijn plannen voor dit jaar veel planning en doorzettingsvermogen eisen. Ik zal geordender moeten worden. Beter met geld om moeten leren gaan. Als ik aan het eind van dit jaar zo'n 2000 euro gespaard wil hebben, moet ik minder geld uitgeven en meer geld verdienen. Ik moet dus minder koffie en broodjes kopen op het station en dus moet ik beter en gezonder gaan eten. Ik moet minder dingen kopen, dus moet ik zuiniger zijn. Ik moet voorkomen dat ik dingen weg moet gooien omdat ik ze niet gebruik of omdat ze over datum zijn, dus ik moet meer plannen en meer gebruik maken van wat ik heb. Ik moet minder kleren kopen, dus eigenlijk een paar kilo afvallen - niet meer en niet minder. Ik moet dus meer gaan sporten. Ik moet gezonder en sterker worden, wat vast lukt met meer beweging en minder chocoladekoekjes. Ik moet meer gaan werken, dus meer tijd daar voor vrij maken. Ik moet meer dingen doen, dus ik moet mijn tijd beter indelen. Ik moet ondertussen mezelf niet voorbij lopen, dus ik moet vol aan de slag zodat ik af en toe heerlijk volledig kan ontspannen.

Ik moet van alles, omdat ik wil. Ik wil over tien maanden in het vliegtuig stappen naar Afrika om daar ervaringen op te doen. Twee maanden stage/vrijwilligerswerk doen en er het liefst daarna met Vriendje nog een vakantie achter aan plakken. Ik wil, ik wil écht. En misschien lukt het niet, gaat het niet door en word ik teleurgesteld, maar ik ga ervoor. Hoewel ik niet aan goede voornemens doe, komt het er in de praktijk dus op neer dat ik er een heleboel heb. 2010 wordt een uitdagend jaar, maar ik hoop dat ik over een jaar gezond en stralend in de Afrikaanse zon zal staan. Daar kan geen chocola of jurkje tegen op.

#55

I've been telling myself this for an hour now and thus far, it hasn't worked, but let's try one more time:

Dear. I know you're sad that your lazy time is over, that it's freezing outside and you can't even ride your bike because there's snow éverywhere, I understand you want something to comfort you and you want to dream of party's to come, the summer and pretty things, but: GET YOUR ASS OFF ASOS.COM AND DO SOMETHING USEFUL BEFORE YOU FAIL THIS YEAR AND YOU'LL NEVER GET A CHANCE TO DO THE THINGS YOU LIKE.

(oh yes, I bet the voice in your head screams too when you read capitalized text)